Embéria Aéris

 15: Büyük Bir Ormanda Yalnız Bir Ağaç Halilintar gözlerini araladı yavaşça araladı. Yorucu bir kabus daha görmüştü, son zamanlarda iyice sıklaşan kabuslardan biriydi... Yavaşça doğrulup, masanın üzerine bıraktığı saatine baktı. Henüz sekizi çeyrek geçiyordu, bu iyiydi. Ya şimdi yapacaktı, ya da bir daha asla. Yatağından kalktı ve diğerlerini uyandırmamak için dikkat ederek, siyah bir kapüşonlu aldı. Sonra sessizce aşağı indi—merdivenlerin döşemeleri birkaç kez gıcırdadığında nefesini çok tuttuğu için neredeyse boğuluyordu. Sonunda aşağı ulaştığında, evden dışarı süzüldü ve yürümeye başladı. Nereye gittiğini bilmiyordu ama evden uzaklaştığı kesindi. Evet. Evden kaçıyordu . Dümdüz ilerlediği yol, bir yerden sonra onu bir ormana ulaştırdı. Eskiden burada bir orman olduğunu hatırlamıyordu ama önemli değildi. Belki de şehrin bu tarafına hiç gelmemişti ya da belki de dikkatini çekmemişti. Her iki durumda da umurunda değildi. Ormana girerken, geçen iki haftayı düşündü. Neden kendini evin...

Yenebilir misiniz gerçekten XD görelim bakalım Halilintar'ı Yenebilir Misiniz? "Kalk." "Sana da merhaba Hali." dedi Emily neşeli ama uykulu bir şekilde. Saati kontrol etti ve hafifçe esneyerek, "Bu saatte aradığına göre çok önemli bir şey olmuş olmalı." "Öyle... Şimdi kalk ve kapıyı aç." "Affedersin? Neden kapıyı açacakmışım anlayamadım?" dedi Emily onun bu tavrını garipseyerek. "Sen sadece aç." Emily şaşkınlıkla yatağından kalktı ve kapıyı açmaya koştu. Gözetleme deliğinden baktığında gerçekten de öyle olduğunu gördü. "Ha-Hali, sen ciddi misin? Bu saatte burada ne işin var??" diye fısıldadı telefona doğru. "Müsait değilim, beklemen lazım." Halilintar'ın tek cevabı, "Beklemedeyim." oldu. Emily tekrar odasına koştu ve dolabından hızlıca bir şeyler çıkardı. Nasıl yaptığını kendisi de bilmiyordu ama beş dakika içerisinde hazırdı. Halilintar'ın kendisini ne için çağırdığını bilmiyordu ama...

Emily için sıradan bir gündü. Hani kalkıp okula gittiğiniz ama yine de mutlu hissettiğiniz günler var ya? Ondandı işte. Halilintar'la aynı okulu paylaşmasa da, hayatından memnundu. Eh... O şeyi görene kadar kafasında pek bir şey yoktu yani. "Aaaaa—sana ne olmuş böyle???" Neyse ki, bahsedilen şey bir insan değildi. Ama... Emily eğildi ve kaldırımın kenarında duran kedinin başını okşadı. Hayvan ise, garip bir şekilde tepkisiz kaldı ve donuk bir şekilde ona bakmaya devam etti. "Sen Hali'nin kedilerinden misin yoksa? Yok yok, değilsindir ya... Onun kedileri çok bakımlı oluyor." dedi Emily, sonra dediğinden utanarak kızardı. Kediye hakaret etmek istemezdi ama temiz görünmüyordu. Hem de hiç. Yine de onun için üzüldüm, değil mi?... diye düşündü ve rahatladı. Bir yandan zavallı hayvancığın başını okşarken, diğer eliyle de telefonunu açtı ve Halilintar'ın numarasını girdi. "Umarım dersi bitmiştir..." diye mırıldandı, tedirgince 'aranıyor' yazı...

 14: Dehşet-dehşet-dehşet...! Halilintar düşüncelerini rastgele önündeki deftere yazarken, iç çekti. Riskli bir şey yaptığını biliyordu. Bu defterin bulunması halinde neler olurdu kim bilir... El yazısı aşırı temiz ve okunaklı sayılmazdı ama biraz çaba gösteren biri okuyabilirdi. Bu yüzden defterini iyi muhafaza etmeli— Çok manidar bir şekilde odaya giren Taufan, "Ne yazıyorsun?" diye sordu ve kuşku dolu bakışlarını ona dikti. "Şey, bir şey değil... Boş ver gitsin." dedi Halilintar gergin bir tonda fakat defteri yavaşça arkasına sakladı. "Bildiğimi söylemiştim değil mi? Kesinlikle bir şeyler saklıyorsun." dedi Taufan soğukça, parmağını ona doğrultarak. "Hayır, bu sadece bir günlük." dedi Halilintar kaşlarını çatarak ancak aslında sırtından soğuk terler akacak kadar gerilmişti. "Asıl hayır sana geliyor, çünkü o günlüğe gerçekte kim olduğunu yazıyorsun!" dedi Taufan sesi öfkeyle yükselirken. Halilintar'ın dudakları dahil tüm yüzü sara...

 Bunu yazarken Siinamota'nın Young Girl A şarkısını dinleyeceğim XD çok uyumlu. Elbette değil, yazı süreci boyunca onu dinlersem sıkılırım :D Ah, ve bu bölüm çok üzücü oldu :( iki defa ağlamaklı oldum, gerisini siz düşünün artık. 51: ... (Boşluk) Hayat normal akışına dönmüştü. TAPOPS, eğitimler, Windara için yapılan planlar... Tek bir fark vardı ki, gözden kaçırmak imkansızdı. Beliung Windara'yı kurtarma girişimi sebebiyetiyle, tekrar saygı duyulan biri haline gelmişti. Elbette bunu kahramanlıktan ziyade, ölen Kuputeri için bir vefa borcu olarak görüyorlardı ama önemli değildi, çünkü Beliung'un kendisi de öyle düşünüyordu. Elbette kazandığı bu saygı onu değiştirmemişti. Beliung; her zamanki neşeli, şefkatli ve şakacı Beliung'tu. Her ne kadar anlatmaktan ısrarla kaçınsa da, Taufan değişenin kendisi olduğunu biliyordu. Windara'daki olaylardan sonra oldukça değişmişti, evet. İyi anlamda mı? Hayır. Kendisini normalden daha kötü hissediyordu ve sorun buydu. Kötü diye yor...

 13: En Sevgili (Tek) Abla "Halilintar... Hadi, okula geç kalacağız. Hali!" Halilintar inledi ve kendisini sıcak tutan örtüye iyice gömüldü. Ancak bedenin büyük bir kısmı aşırı sıcak olmasına rağmen, elleri ve ayakları üşüyordu ve dişleri takırdıyordu. "Hali, hadi ama! İnadın sırası değil." Onu uyandırmaya çalışan Iman sinirli ve sabırsız bir tavırla omzunu dürttü. "Dünya'dan Halilintar'a, beni duyuyor musun kardeşim??" "Kalkmayacağım..."  diye mırıldandı bitkince, gözlerini bile açmadan. "Neden kalkamıyorsun?" diye sordu Iman bıkkınca. "Gönlünün kahyası mı istemedi?" "Iman..." diye inledi bezgince ve ona sırtını döndü. "Neyin var? Normal davranmıyorsun..." Iman şüpheli derecede solgun görünen kardeşine baktı ve şüphelerini kanıtlamak adına, alnına dokundu. Nefesi kesildi. "Hali, sen yanıyorsun!" "Saçmalama, donuyorum şuan!" diye tersledi onu ama Iman başını iki yana salladı. ...