Embéria Aéris

 57: Savaş Angin neden böyle olduğunu gerçekten bilmiyordu fakat tekrar Windara'ya gideceklerini duyunca çok sevindiğini hissetti. Orada yetişmemiş, orada kendisini ilgilendiren bir şey yaşamamıştı ama yine de seviyordu... Belki de sadece vatan sevgisiydi. Ya da belki de, annesinin ve ağabeylerinin oraya ait hissetmesi, onun da Windara'ya benzer hisler beslemesi için yeterli oluyordu. "Angin! Çantanı topladın mı?" Ranzanın üstündeki yatağında uzanan Angin, odaya giren ağabeyine kısa bir bakış attı ve uzanmaya devam etti. Eğer onu görmezse bu işi bir süre daha erteleyebilirdi. Şuan çanta toplamakla uğraşmak— "Angin!" İrkildi ve başını çevirip bakınca, ağabeyinin -belerttiğinde çok korkunç görünen- mavi gözleriyle karşılaştı. Suratını asarak, "Toplamak istemiyorum abang... Beni rahat bırak." diye söylendi ve sinek kovalarcasına elini salladı. Ağabeyi salladığı elini sertçe yakaladı ve sabırsız bir öfkeyle, "Windara'ya işimiz biter bitmez gid...

 6: Aranan Duygu Halilintar uzun zamandan beri ilk defa kendini tamamen güvende hissetti. Bu hissi unutalı çok olmuştu, yedi yaşındayken kaybettiğinden beri bir daha bulamadığı şeylerden biriydi... Şimdiyse, yüzünü adamın göğsüne—hayır, o güvenli kucağa gömmüşken, sanki tekrar yedi yaşına geri dönmüş gibi hissediyordu... Hiçbir şey umurunda değildi, sadece bu hissi, saçlarını okşayan elini sıkıca tutmak ve bir daha asla  bırakmamak istiyordu... O onun gözünde her zaman bir rol model olmuştu... "Hali, tatlım, o poşetler çok ağır. Bırak baban taşısın." "Hayır! Ben taşıyacağım!" "Linlin, hadi oynayalım!" "Ben babamla oynayacağım." "Biraz kardeşlerinle de oynayabilirsin Lin." "...Sonra beraber oynayacak mıyız?" "Tabii ki, hadi koş." O acı güne dair anıları bulanıktı... Diğerlerinin ağladığını hatırlıyordu... Taufan ona sarılmıştı... Kendisinin ağladığına dair bir şey hatırlamıyordu ancak... "Hey Hali, bizimle pa...

 6: "En Sevdiğim Kişi..." Emily (çevrimiçi) Taufan, Kokotiam'da buluşabilir miyiz? Yatağında sırt üstü uzanmış, zihinsel bitkinliğini gidermeye çalışan Taufan, yatakta bir yerlerde duran telefonun -ki yeni alınmıştı- titrediğini hissetti. Şaşkınlıkla gözlerini açtı ve mesajın kimden geldiğine baktı. "Emily mi?" Ona neden böyle bir mesaj atmıştı acaba?... Biraz gönülsüzce yatağından aşağı atladı ve askıda duran siyah kapüşonlusunu üzerine geçirip, aşağı indi. "Nereye? Taufan, dur! Nereye gidiyorsun?" Taufan bitkince kendisini durduran Gempa'ya baktı. Dışarı çıkmak zaten zordu, bir de açıklama yapmak zorunda kalması daha da kötüydü. Elbette Gempa da haklıydı... Majör depresif bozukluğu olan birine elbette öylece güvenemezdi ve bu mantıklı bir davranıştı. "Kokotiam'a... Neden?" diye sordu. "Pekala." Kardeşi kolunu bıraktı fakat temkinli bir ifadeyle onu izlemeyi sürdürdü. Ona başka bir açıklama yapma ihtiyacı hissetmedi ve ayak...

 1: 2024'le Başlayan... Tekrardan merhaba! Kanalımda yaptığım anketin sonucu olarak, şuana kadar Yedizler hakkında yazdığım hikayeleri kronolojik sırayla özetleyeceğim. Bazılarının yazılı hali bulunuyor, onları da özellikle belirteceğim ve okumak isteyenlerin bana ulaşabilmesi için mail adresimi de bırakacağım. Hadi başlayalım! 2024 Mayıs İlk zamanlarımda hikayelerin yanına yazılma tarihini yazmadığım için ortalama bir tarih belirledim :) İşte Mayıs ayında yazdıklarım: Yedi Gün Yedi Bahar Bu hikaye yedizleri ilk defa kullandığım hikayeydi. Onları tanıttığım, daha çok Baş Belası Üçlüye değindiğim eğlenceli bir şeydi. Okumak isterseniz bana mail atmaktan çekinmeyin: mercan.tasarim11@gmail.com Zehir ve Panzehir Zehir ve Panzehir ikinci hikayemdi ve çoğunlukla Taufan odaklı, fakat diğerlerinin de arada geçiyor. Bu hikayenin de bir kopyası hala duruyor, bu yüzden okumak isterseniz: mercan.tasarim11@gmail.com Globofobi Başlığından da anlaşıldığı üzere, bu balon korkusu hakkında. Yedizler...

 56: Beraber, Omuz Omuza Rüzgarların uğuldayarak estiği Kupuri sarayı, her zamanki gibi görünüyordu. Uzun ve heybetli. Değişen hiçbir şey yok gibiydi ama aslında bazı kısımları hasar almış gibi görünüyordu. Yine de normal gibiydi... Ne var ki bu görünüşten ibaretti. Annesinin artık olmadığını bilen Beliung için saray artık sıradan, taştan bir yapıydı. Annesinin bedenini sıkıca sarılmış, öylece da kalmıştı. Onun son sözlerini duyduktan sonra bir daha kıpırdayamamıştı, onu bir daha göremeyeceğini biliyordu. "Beliung, Taufan... Beni dinlemenizi istiyorum." demişti, belki de daha beş dakika önce. "Kavga etmeyi bırakmanızı ve barışmanızı rica ediyorum... Angin'e göz kulak olmalı, Windara ve Rüzgar elementini korumalısınız... Beliung, Taufan'ı Angin'le beraber Dünya'ya gönder... Eğer Galaksi Mahkemesi seni bırakırsa da hemen onların yanına git..." Her cümlesi başlı başına bir sorumluluk yüklemişti. Annesine sarılırken, gözyaşları içerisinde başını sallaya...

5: Her Gözyaşı Hüzünden mi Doğar? Her şey sıradan geliyordu artık. Halilintar bu noktaya nasıl geldiğini gerçekten bilmiyordu ama doğruydu. Yatakhaneyi, yatağını , giydiği gösterişsiz ve çirkin kıyafetleri, Blister'ı, yatakhane arkadaşlarını , hiçbirini yadırgamıyordu artık. Tuhaf bir uyuşukluk içinde yaşıyordu; hem yaşıyor gibiydi hem de bir simülasyondaymış gibi hissediyordu. Sabah kalkıyor, öğlen sabah nasıl kalktığını hatırlamıyordu. Öğlen denek olarak kullanılıyor ve gerçekten ağlayacak duruma geliyordu—elinde değildi, acıyla verdiği tek tepki bu oluyordu fakat... Akşam olup uyuduktan sonra sabah kalktığında tekrar aynı şeyi yaşayana kadar hiçbir şey hatırlamıyordu. Sanırım Emily gibi aklımı kaçıracağım ve burada yapayalnız bir şekilde öleceğim , diye düşündü korkutucu bir umutsuzlukla. Emily... Emily bambaşka bir soru işaretiydi. Blister'ın ayartmasıyla kendisinden tamamen soğuyan arkadaşı, onun dışında herkesle -Blister'la bile- oldukça iyi anlaşıyordu. Son derece sa...