Embéria Aéris

/Taraf: Mavi Kelebek\  15: Sıcak Bir Yuva, Soğuk Bir Özlem Taufan buray ı sevdiğini d ü ş ünüyordu. Halilintar'la tekrar kar şılaşmaları olduk ça tuhaf geçmi şti. Çocuk ondan hala çekiniyor gibiydi. Eh, bunun için onu suçlayamazd ı. Dışarıdan bakıldığında ger çekten tuhaf ve hatta korkutucu biriydi. İlk başta iyiydi, yenilikler ona iyi gelmişti. Evi ve insanları tanıdık ça daha çok seviyordu (her ne kadar karde şleri hakkında bir s öylenti kula ğına ulaşmış olsa da). Ayrıca Shaed ile de, sık sık mektuplaşıyordu. Ancak zaman ge çtikçe, Shaed'e ve yetimhanede b ıraktığı arkadaşlarına karşı olan özlemi artmaya ba şladı. Zihni eski, m ütevazi hayat ını daha çok seviyor gibiydi. İlk başta pek umursamadı. Terapistinin de önerdi ği gibi, çevresindeki insanlarla sosyalle şmeye çal ışmakla meşguld ü. Fakat bunun kendisini kötü etkiledi ğini fark etmedi. Sıradan bir akşam olması gerekiyordu, sessiz ve huzurlu. Ama Taufan huzursuz hissediyordu. Bir yandan aklındaki tasarımı, yanında kitap...

 1: Başlangıç "Ah..." Kırmızı-siyah giysili genç inledi ve yavaşça gözlerini açtı. "...Neredeyim ben?" Kalkmak için ellerinden destek almak istediğinde, bağlı olduğunu fark etti. Şok ve biraz öfke içerisinde hareket etmeye çalıştı. "Ne oluyor—aaaargh!... Hah...Hah..." Acıdan nefes nefese kalırken, karşı karşıya kaldığı kişiye çaresizce bakabildi. "Belki de sessiz olmayı denemelisin." dedi ona elektrik şoku veren kişi acımasızca. "Şimdi beni dinle uyuyan prens—" "Kimsin sen?! Ne halt ettiğini sanıyorsun?!" diye sözünü kesti genç, bağlarından kurtulmayı bir şekilde başarmıştı ancak bir türlü ayağa kalkamamaktaydı. Korkunç derecede bitkindi ve karşısındaki kişinin bunu fark etmemesi için elinden geleni yapıyor gibiydi. "Beni bu karanlık yerden çıkarmazsan—" "Ne? Beni mi öldüreceksin?" Kişi eliyle ağzını kapatarak, zehir gibi tatlı bir sesle kıkırdadı. "Şuan avucumun içindesin tatlım, kaçamazsın." ...

 3: Ais Gecenin yar ısıydı. Herkes derin bir uykudaydı —yani, öyle olmal ıydı. Örne ğin Halilintar uyku apnesi sebebiyle sık sık uyanıyordu ama tekrar uyuyordu. Bu gece ise, uyuyamayan kişi Blaze'di. Karnı korkun ç a ğrıyordu, halsizdi ve terliyordu. Bakınca, soğuk algınlığı onun i çin tam bir eziyetti -özellikle de s ık sık hapşırdığı i çin- ama elinden gelen bir şey yoktu. Kalın kafam , diye d ü ş ündü battaniyenin alt ı nda k ı vran ı rken. Ü st ü me kap ü ş onlumu almay ı unutmasayd ı m ş imdi mis gibi uyuyor olacakt ı m... Ak ş am o kadar da ü ş ü mem i ş tim asl ı nda, ş imdi niye b ö yleyim ki?... Bunu d ü ş ü nmeyi b ı rakmas ı gerekti. Karn ı na k ö t ü bir kramp girmi ş ti. H ı ç k ı rmakla g ü lmek aras ı bir ses ç ı kard ı ve ba şı n ı yast ığ a g ö md ü . Tabii hemen sonras ı nda h ı zla do ğ rulup banyoya ko ş tu. Ç ok k ı sa bir an, "Hay ı r, hay ı r, kusmak istemiyorum..." diye d ü ş ü nebildi ama sonu ç ortadayd ı . Tuvalet kapa ğı n ı kapat ı ...

 Bölüm: Ormanın Kalbi...i? "İşte! Bu o ağaç olmalı!" diye bağırdı Taufan, aslında Blaze'den destek alarak yürüyordu fakat kurtuluş umudunu görünce ve heyecandan bir anda onu bırakınca neredeyse düşecekti. Yine de dengesini sağlamayı başardı ve kocaman ağaca koştu. Kimsenin bir şey demesine kalmadan, elindeki taşı ağacın kocaman kovuğuna sokuşturdum. Hepsi nefesini tutup bekledi. Ve gerçekten bir şey oldu. Büyük bir ışık hepsinin gözlerini kamaştırdı ve istemsizce birkaç adım gerilemelerine neden oldu. "Buraya ulaştığınız için sizi tebrik etmeliyim çocuklar..." dedi bir ses ve ürkütücü bir kıkırdama da buna eşlik etti. "Ancak sizin için hikaye burada bitiyor." "Durun, burada bir sorun var—" diye bağıracak oldu Taufan panikten gözleri irileşerek ancak sesini bile çıkaramadan büyük bir acı hissetti. Hemen ardından geri savrulduğunu hissetti. Göğsünden ateş çıkıyormuş gibi hissediyordu. "Taufan!" Gempa ikinci yedizi görebilmek amacıyla ...